Anetoderma
is een zeldzame aandoening waarbij er heel
plaatselijk in de huid een afname ontstaat van de dikte van de diepere
huidlagen. Er ontstaat vaak een zichtbaar ‘kuiltje’in de huid en bij
microscopisch onderzoek wordt een duidelijke vermindering van elastisch
weefsel
waargenomen.
Welke typen anetoderma zijn er?
Er
worden twee typen anetoderma onderscheiden:
Primaire anetoderma
De
term ‘primair’ in de geneeskunde geeft vaak aan dat de
oorzaak niet bekend is. Bij ‘primaire anetoderma’ is het inderdaad
duister wat de oorzaak is. Vermoedelijk is er sprake van een toegenomen
afbraak van elastine, die mogelijk het gevolg is van verhoogde
concentraties van elastase afkomstg uit
cellen die een rol spelen bij ontsteking. Zekerheid hierover is er
echter niet
Secundaire anetoderma
Bij
secundaire anetoderma is er sprake van een andere aandoening die
tegelijk met de anetoderma voorkomt en wordt beschouwd als een
uitlokkende factor. Zo wordt anetoderma gezien in het kader van
gelocaliseerde of
systemische lupus erythematosus ensyfilis.
Anetoderma
is ook beschreven bij andere aandoeningen zoals
urticaria pigmentosa en pityriasis versicolor. Ook zou er een relatie
met de
ziekte van Lyme kunnen zijn. Anetoderma bij deze aandoeningen is echter
bijzonder zeldzaam.
Hoe wordt het behandeld?
Er is geen
afdoende
behandeling voor anetoderma voorhanden. Oudere literatuur meldt
gunstige
effecten van behandeling met antibiotica in een vroeg stadium van de
aandoening
maar nieuwere studies bestrijden dat weer.
