|
|
 |
Piercing
|
een informatiefolder van Uw
dermatoloog
|
Wat is piercen?
Piercen is het met een naald de
huid doorboren om een versiering in de
vorm van een staafje of een ring te kunnen plaatsen. Tot enkele
tientallen jaren geleden waren vrijwel alle piercings gaatjes in de
oorlel, overwegend bij vrouwen aangebracht. In de afgelopen decennia
zijn bij een breed publiek ook andere piercings populair geworden, met
name navelpiercings. Ook worden piercings in de neus, oorschelp, wang,
tong, tepel en geslachtsdelen aangebracht. Het plaatsen van piercings
is niet zonder risico en levert vrijwel altijd een blijvende
beschadiging van de huid op.
Wie laat piercings plaatsen?
Piercings in de oorlel komen
verreweg het meeste voor, zowel bij mannen
als bij vrouwen. Deze vorm van piercing is maatschappelijk het meest
geaccepteerd en komt in alle leeftijdscategorieën veel voor. In
Nederland heeft 37% van de bevolking van 12 jaar en ouder een piercing
en dit is dan meestal de klassieke piercing van de oorlel. In Nederland
is bij kinderen jonger dan 16 jaar overigens toestemming van de ouders
nodig om een piercing te plaatsen. Piercings op andere locaties zoals
de tong, tepels of geslachtsdelen zijn veel minder algemeen en het zijn
vooral jongeren die deze piercings laten plaatsen.
Wat is de procedure?
Bij het plaatsen van een
piercing
wordt feitelijk een wond veroorzaakt. Vervolgens wordt de normale
wondgenezing gestoord. Het is immers niet de bedoeling dat het gemaakte
gaatje dichtgroeit maar juist openblijft. Er ontstaat een kanaaltje
door de huid. Het piercen gebeurt meestal in speciale piercingstudio's.
Wat zijn de
risico's en complicaties?
De mogelijke complicaties zijn
sterk
afhankelijk van de plaats waar de piercing is geplaatst. Een van de
meest voorkomende complicaties is een lokale huidinfectie.
Dit treedt
bij tot bijna 15% van alle piercings op. Deze lokale infectie kan weer
leiden tot abcessen
en endocarditis
(infectie van hartkleppen). Wanneer
de piercing in een gebied wordt geplaatst waar van nature veel
bacteriën voorkomen (mond, neus, geslachtsdelen) is de kans op
infectie
waarschijnlijk groter dan wanneer bijvoorbeeld een piercing de oorlel
wordt
aangebracht.
Het sieraad in de piercing kan
ook
aanleiding geven tot een allergische reactie,
bijvoorbeeld op nikkel.
Ook bloedingen
en kraakbeenontstekingen
komen voor. Bij piercings in de
mond wordt in de medische literatuur schade aan de tanden
beschreven
evenals spraak-
en eetstoornissen.
Endocarditis
Bacteriële
endocarditis
(infectie van
de hartkleppen) na een piercing is een zeldzame, maar ernstige,
complicatie en is vooral een risico voor mensen met een aangeboren
hartafwijking. Het grootste infectie risico bestaat in de
herstelperiode na het plaatsen van de piercing. Deze varieert van 6-8
weken (oor, lip) tot wel 12 maanden (tepel). Soms wordt bij mensen met
een verhoogd risico op endocarditis geadviseerd om voor en direct na
het piercen een antibioticum voor te schrijven
(antibioticum-profylaxe), net zoals gedaan wordt bij medische
operatieve ingrepen. Omdat de herstelperiode na piercing lang is, is
het maar de vraag of een normale antibioticum-profylaxe gecombineerd
met goed ontsmetten wel volstaat. Goed onderzoek hiernaar ontbreekt.
Het plaatsen van piercings bij mensen met een verhoogd risico op
endocarditis wordt door cardiologen dan ook dringend afgeraden. Omdat
ook gezonde personen risico lopen endocarditis (en andere infecties) te
ontwikkelen mogen piercings alleen onder strikte hygiënische
omstandigheden worden geplaatst. Helaas kunnen ook bij hygiënisch
geplaatste piercings uiteindelijk infecties optreden.
Piercing of niet?
Zoals bij elke ingreep in het lichaam moeten de mogelijke voordelen en
mogelijke nadelen goed tegen elkaar worden afgewogen. De positieve
kanten van een piercing kunnen zijn: versiering van het lichaam,
statusverhoging binnen bepaalde groepen, verhoging van seksueel genot
of protest tegen autoriteit (ouders bijvoorbeeld). Aan de negatieve
kant staan de mogelijke medische complicaties op de korte en lange
termijn, de mogelijke teleurstelling wanneer het beoogde effect van de
piercing niet bereikt wordt of het feit dat de huid of slijmvliezen
door het piercen vaak blijvend beschadigd raken. Vermijd daarom
impulsieve beslissingen.
Bronnen:
Freund
MW, van Iperen GG: Linke lichaamsversiering. Medisch Contact 2008,
63;1248-1251.
Dubose J, Pratt
JW. Victim of fashion: Endocarditis after oral piercing. Curr Surg
2004; 61 (5): 474-7.
Armstrong
ML, Koch JR, Saunders JC, Roberts AE, Owen DC. The hole picture: risks,
decision making, purpose, regulations, and the future of body piercing.
Clin Dermatol 2007; 25: 398-406.
|
|