Synoniem: Scabiës
Wat
is het?
Schurft
is
een sterk jeukende huidafwijking die wordt veroorzaakt door een kleine
mijt, Sarcoptes scabiei. Deze mijt leeft in het oppervlakkige
deel
van de huid en graaft daar kleine gangetjes. De jeuk wordt veroorzaakt
door een reactie van het lichaam tegen de mijt en haar eieren.
foto:
microscopische
opname van een schurftmijt.
Hoe
ziet het eruit?
Het
belangrijkste
kenmerk van schurft is ernstige jeuk. De uiterlijke kenmerken van een
schurftinfectie
bestaan uit de typische zeer kleine gangetjes in de huid die met het
blote
oog waarneembaar zijn. Omdat de schurftmijt zich het liefst ophoudt in
huid in de lichaamsplooien kunnen de gangetjes daar het best worden
gevonden.
Schurft wordt vrijwel nooit in het gezicht of op het behaarde hoofd
gezien.
Typische
plekken
waar schurft gevonden kan worden zijn:
- tussen
de
vingers
- polsen
- oksels
- billen
- penis
Vooral
in de
oksels
en de billen worden in plaats van gangetjes ook wel rode jeukende
bulten
gezien.
Bij
kleine
kinderen zijn de gangetjes niet altijd het meest opvallend. Bij hen is
er vaker sprake van rode bultjes die over het hele lichaam kunnen
voorkomen.
Vooral in deze gevallen wordt een schurftinfectie nog wel eens
aangezien
voor eczeem of galbulten.
Hoe
kom je eraan?
De
schurftmijt
wordt alleen overgedragen na intensief contact tussen mensen. Alleen de
hand schudden van een schurftdrager bijvoorbeeld, is onvoldoende om de
mijt op te lopen. Soms vindt besmetting plaats door te slapen in bedden
met ongewassen beddegoed waarin eerder een met schurft besmet persoon
heeft
gelegen. Schurft heeft verder niets te maken met een slechte hygiene.
Er
kan
soms
een periode van enkele weken liggen tussen de besmetting en het
ontwikkelen
van de eerste klachten.
Hoe
wordt schurft vastgesteld?
In
typische
gevallen kan uw arts de diagnose ‘op het oog’ stellen. Wel zal steeds
worden
geprobeerd om de schurftmijt ook daadwerkelijk aan te tonen. Dit
gebeurt
door met een mesje of een klein scherp lepeltje een gangetje leeg te
schrapen
en het geoogste materiaal vervolgens onder de microscoop te onderzoeken
(zie foto).
Hoe
kom je eraf?
Er
zijn
verschillende
anti-schurft crèmes die op voorschrift van een arts verkrijgbaar
zijn bij de apotheek. Dit zijn:
- benzylbenzoaat
smeersel
- permetrine
crème
- (lindaan
smeersel, dit middel is echter sinds 1 januari 2008 in Europa verboden)
- tegenwoordig is het mogelijk schurft te behandelen met
tabletten ivermectine. Door
de meeste dermatologen wordt deze behandeling gereserveerd voor die
gevallen waarbij de zalf onvoldoende werkt.
Er zijn een aantal
belangrijke regels om de behandeling succesvol te laten verlopen:
- om
herbesmetting
te voorkomen moeten alle huisgenoten van een schurftdrager worden
meebehandeld
met de crème.
- de
huid
moet zorgvuldig
worden ingesmeerd volgens het voorschrift.
- extra
aandacht
moet besteed worden aan de nagels: door krabben kunnen mijten of eieren
onder de nagels gekomen zijn. De crème moet daarom met een zacht
borsteltje ook onder de rand van de nagel worden gebracht.
- De
kleding, het
beddegoed en evt. knuffeldieren dienen zo mogelijk gewassen te worden.
Kleding die niet gewassen kan worden moet langdurig in de buitenlucht
gehangen
worden (tenminste 24 uur).
- Voor
kleine kinderen
en zwangeren gelden speciale regels. Zo wordt lindaan nooit
voorgeschreven
aan zwangeren en kleine kinderen vanwege mogelijke ernstige
bijwerkingen
(lees voor het gebruik altijd goed de bijsluiter van het geneesmiddel
!).
Tegenwoordig
is het ook mogelijk om de scabiës te bestrijden met tabletten.
Ivermectine
is effectief in een éénmalige dosis. Het middel wordt
alleen
voorgeschreven als de besmetting met schurft ook daadwerkelijk door
microscopisch is aangetoond.
Ivermectine wordt vooralsnog niet vergoed.
Wat
zijn de vooruitzichten?
Door
de
behandeling
worden de schurftmijten en haar eieren gedood. De jeuk verdwijnt
geleidelijk
na een succesvolle behandeling. Pas als alle dode mijten en eieren door
de voortdurende vernieuwing van de huid zijn afgestoten, is de jeuk
geheel
verdwenen. Dit kan enkele weken duren.
Indien
na
deze
periode de jeuk blijft bestaan of wanneer er nog nieuwe gangetjes
ontstaan
is de behandeling waarschijnlijk niet afdoende geweest. Een herhaling
van
de behandeling is dan aangewezen. Wanneer de schurftinfectie in eerste
instantie niet bewezen werd met microscopisch onderzoek moet bij
persisteren
van de klachten ook nog de mogelijkheid van een verkeerde diagnose
overwogen
worden.
|
